زاده ی آسیا

                        یک روز از خواب پا می شی  

     می بینی رفتی به باغ 

     هیچ کس دورو برت نیست

  همه رو بردی ز یاد

              چندتا موی دیگت سفید شد

ای مرد بی اساس

           جشن تولد تو باز مجلس عزاست

بریدی از اساس

    قوز پشتت بیشتر شد 

     شونه هات افتاده تر

          پیرامونتو ببین با دقت

می سوزن خشک وتر،می سوزن خشک وتر،می سوزن خشک وتر

                این که زاده ی آسیائی رو می گن  

                جبر جغرافیائی                 

                 اینکه لنگ در هوائی و           

              صبحونت شده سیگار و چائی              

   ای عرش کبریائی  چیه پس تو سرت                  

     کیبا ما راه میائی جون مادرت                             

اینکه دستاتو روی سر می ذارن                                             

اینکه باهات هیچ کاری ندارن                                              

   اینکه تو بازیشون راهت نمی دن                                            

اینکه سر به سرت می ذارن                                                      

اینکه   .   .   .                                                                     

   زاده ی آسیائی رو می گن جبر جغرافیائی