< >*** خدا یه حقیقته ***<>

حرف اولین ُ آخر، حرف ِهنوز نا تمام مانده

حرفی که تو خلوت ِ خود ،هر کسی یه روح ِ خوب ِ

حرف ِ زندگی ُ مرگ ، قصه ی پائیز و برگ

کی حرف گفتنی داره ، کی شناخته دنیا رو

ما باید از کی بپرسیم ، چی می بینه فردا رو

بعضی ها اصلا می گن دنیا ئی نیست

 من ُ تو ، تو سایه ائیم اگه ما باور کنیم که

سایه ائیم ،یا خط و نشانه ائیم  ،سایه ها که

پاک می شن، ما زخود سایه داریم ،واسه کاخ

هستیمون یه عالم پایه داریم

کی شناخته دنیا رو، کی می بینه فردارو

کی شناخته دنیا رو، کی می بینه فردارو

اگه زندگی غم ِ ،نفس های یک دم ِ ،چرا پایان

 نداره ، یه دم که خیلی کم ِ ،اگه زندگی تمومش

شادی ِ، هر کی هر چی که بخواد آزادی ِ، پس

چرا زیاد ُ گاهی کم میاد، شادی پایان می گیره ُ غم میاد

کی شناخته دنیا رو کی می بینه فردا رو

کی شناخته دنیا رو کی می بینه فردا رو

اگه آدم یه روزی خاک بشه ،اثرش از رو زمین

 پاک بشه،زندگیش تموم شده ، زندگیش تموم

شده

پس چرا دنیا اومد ، پس چرا دنیا اومد

بعضی ها می گن من تو با همیم ،اصلا هر کسی

 که تو این عالم ِ ،دونه های روشن یک خوشه

ائیم،پراکنده روی زمین هر گوشه ائیم

 درخت این خوشه از باغ خداست

خدا یک حقیقت ِ

همه دونه ها رو دوست داره خدا

خدا عدل و رحمت ِ ،نیازش به هیچی نیست

سیاه ُ سفید یکی ست ، سیاه ُ سفید یکی ست

راه ما همه یکی . . .  رفتن ُ. . .  رسیدن ِ

آخرین مقصد ِ ما ، خوشه ها رو دیدن ِ

اگه ما همراهیم مه گی در راهیم

پس چرا جنگی باشه؟    یا دل تنگی باشه؟

اگه ما همراهیم همه گی در راهیم

بگیریم دست ِ هم رو دنیا مون رنگی باشه