آبی ، خاکستری ، سیاه

در شبان غم تنهائی خویش          

عابد چشم سخن گوی توام    

من در این تاریکی ،

من در این تیره جانفرسا ،      

زائر ظلمت گیسوی توام ،    

شکن گیسوی تو ،

موج دریای خیال       

کاش با زورق اندیشه شبی ،    

از شط گیسوی مواج تو ، من

بوسه زن بر سر هر موج گذر می کردم  

کاش بر این شط مواج سیاه  

همه عمر سفر می کردم

  .     .     .

وای باران .،        

باران .،     

شیشه ی پنجره را شست .    

از دل    من اما ،

چه کسی نقش تو را خواهد شست ؟            

آسمان سربی رنگ ،       

من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ   

می پرد مرغ نگاهم تا دور ،  

وای ، باران ،

باران         

پر مرغان نگاهم را شست

 .     .     .

خواب رویای فراوشی هاست       

خواب را دریابم ،

 که در آن دولت خاموشیهاست

من شکوفائی گلهای  امیدم را در رویاها می بینم   

و ندائی که به من می گوید

گر چه شب تاریک است 

ـــــــــــــــــــــ    دل قوی دار ،         

سحر نزدیک است 

دل من ، در دل شب ،      

خواب پروانه شدن می بیند      

مهر صبحدمان داس به دست

آسمانها آبی        

ــــ پر مرغان صداقت آبی است      

دیده در آئینه صبح تو را می بیند

از گریبان تو صبح صادق ،   

می گشاید پر و بال    

تو گل سرخ منی                          تو گل یاسمنی 

تو چنان شبنم پاک سحری ؟      

ـــــــــ نه،          

از آن پاک تری      

تو بهاری ؟

ـــــ نه ،           

ــــــ بهاران از توست  

از تو می گیرد وام ،     

هر بهار این همه زیبائی را

هوس باغ و بهارانم نیست                       

ای بهین باغ و بهارانم تو

 .     .     .

در سحر گاه سر از بالش خوابت بردار !           

 کاروانهای فرومانده خواب از چشمت بیرون کن !

باز کن پنجره را !              

من نشان خواهم داد     

بر تو زیبائی را .

بگذر از زیور و آراستگی       

من تو را با خود تا خانه خود خواهم برد      

 که در آن شوکت پیراستگی

چه صفائی دارد ،        

آری از سادگیش        

چون تراویدن مهتاب به شب  

مهر از آن میبارد

باز کن پنجره را         

من تو را خواهم برد،   

به عروسی عروسکهای      

 کودک خواهر خویش

که در آن مجلس جشن             

صحبتی نیست ز دارائی داماد و عروس   

صحبت از سادگی و کودکی است    

چهره ائی نیست عبوس        

کودک خواهر من

که در شب جشن عروسی عروسکهایش می رقصند            

کودک خواهر من ،              

امپراطوری پر وسعت خود را هر روز ،        

شوکتی می بخشد

کودک خواهر من نام تو را می داند        

نام تو را می خواند     

ـــــــــــ  گل قاصد آیا؟

با تو این قصه خوش خواهد گفت ؟ !     

باز کن پنجره را من تو را خواهم برد                

 به سر رود خروشان حیات    

 آب این رود به سر چشمه نمی گردد باز            

 بهتر آن است که غفلت نکنیم از آغاز

باز کن پنجره را ؟ ! ـــــــــ                                

                                                             ــــــــــــ صبح دمید !

 .     .     .

           ادامه ی مطلب رو حتما     بزنید و شعر کامل بخونید ( شعرش فوق العادست )        

                                      شاعر حمید مصدق

شبی ازپشت یک تنهائی نمناک و بارانی ، ترا با لهجه ی گل های نیلوفر  صدا کردم

تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا     کردم

پس از یک جستجوی نقره ای در کوچه های آبی احساس

تو را از بین گل هائی که در تنهائی ام روئید ، با حسرت جدا کردم

و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی

دلم حیران و سر گردان چشمانی است رویائی

و من تنها برای دیدن زیبائی آن چشم

تو را در دشتی از تنهائی و حسرت رها کردم

همین بود آخرین حرفت  

و من بعد از عبور تلخ و غمگینت

حریم چشم هایم را بروی آشکی از جنس غروب ساکت و نارنجی خورشید وا کردم

نمی دانم چرا رفتی

نمی دانم چرا   ، شاید خطا کردم

وتو بی آن که فکر غربت چشمان من باشی

نمی دانم کجا   ، تا کی   ، برای چه    ،

ولی رفتی و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می بارید

و بعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت

و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد

و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه بر می داشت

تمام بال هایش     غرق در اندوه غربت شد

و بعد از رفتن تو آسمان چشم هایم خیس باران بود

و بعد از رفتنت انگار کسی حس کرد من بی تو تمام هستی ام از دست خواهد رفت

کسی حس کرد من بی تو هزاران بار در هر لحظه خواهم مرد

و بعد از رفتنت دریا چه بغضی کرد

کسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد

و من با آنکه می دانم تو هرگز یاد من را با عبور خود نخواهی برد

هنوز آشفته ی چشمان زیبای توام

برگرد !

ببین که سرنوشت انتظار من چه خواهد شد

و بعد از این همه طوفان و وهم و پرسش و تردید

کسی از پشت قاب پنجره آرام و زبیا گفت :

تو هم در پاسخ این بی وفائی ها بگو در راه عشقو انتخاب آن خطا کردم

ومن در حالتی مابین اشک و حسرت و تردید

کنار انتظاری که بدون پاسخ و سردست

و من در اوج پائیزی ترین ویرانی یک دل

میان غصه ای از جنس بغض کوچک   یک ابر

نمی دانم چرا   ؟ شاید به رسم و عادت پروانگی مان باز

برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت دعا    کردم .

                                       بیست قدم مانده تا بهار

                            مادرم    

                            مثل پرنده ای خسته

                           دل شکسته 

                           بال زد و رفت 

                                   *

                          بیست قدم مانده تا بهار

                          مادرم  که ((خدا مرگم بده ))

                          از زبانش نمی افتاد ،

                          ناگهان خدا مرگش داد و

                          از زبان و زمان افتاد

                       *

                              مادرم 

                         که همیشه موقع خداحافظی گریه  می کرد

                         که همیشه از دوری و تنهایی ناله می کرد

                         ناگهان بی گریه و گله و شکایت

                         بقچه ی سفر را بست و رفت 

                       *

                             مادرم 

                         بیست قدم مانده تا بهار

                         در صبحی زود بیدار شد

                         پیش از آن که کسی سنگش بزند

                         مثل پرنده ای رها

                         از اتاق به ایوان

                         از ایوان به درخت

                                   و از درخت

                        به لکه های سفید ابر پرید 

                     *

                        آه   .    .     .

                       و حالا لباس آبی آسمان

                       بوی تو را می دهد

                                   باران از سینه ی تومی نوشد

                       تا درخت را شاعر کند

                       و باغچه را طاهر کند  .

دل زود باورم را،به کرشمه ای ربودی       

                              چو نیاز ما فزون شد ،تو به ناز خود فزودی 

بهم الفتی گرفتیم،ولی رمیدی از ما            

                             من و دل همان که بودیم و تو آن نه ای که بودی 

من از آن کشم ندامت ،که تو را نیاز مودم            

                             تو چرا ز من گریزی ،که وفایم آزمودی

زدرون بود خروشم ،ولی از لب خموشم       

                             نه حکایتی شنیدی،نه حکایتی شنودی

چمن از تو خرم ای اشک روان ،که جویباری      

                            خجل از تو چشمه ای چشم رهی ،که زنده رودی

 جلوی من قدم بر ندار

شایدنتونم دنبالت بیام

پشت سرم راه نرو

شاید نتونم رهرو خوبی باشم

کنارم راه بیا و دوستم باش .