با این ترانه بر گردیم به ۱۷ سالگی من          ، 

 به خنده های بی وقفه              ،

به بغض خانگی من    ،

به امتحان شهریور              ،

 به وحشت شب آخر      ،

به لحظه های تقلب          ،

 خط خطی گوشه ی دفتر     ،

آن گلاب دان قدیمی در کدامین صخره افتاد         ،

شاپرک بانوی آواز در کجای شعله جان داد  ،

در کجای کوچه گم شد سکه ی جوانی من . . . . .  

بگو کجا به گل نشست کشتی بادبانی ما         ،

بوی خوب گندم چه شد   ،

هفته ی خاکستری کو               ،

حرف ناب شام آخر      >>>    >>>   >>>     >>>  

کوچه شد چراغ جاد و و و . . . . . . .   

با این ترانه بر گردیم به ۱۷ سالگی من . . .

 خواب

 ـــــــــ   روزگار اگر روزگار ماست ، هیچ احوالی از ما نپرس . . . نه زنگی بزن . . . نه خطی بنویس . . .  نه نامه ای بفرست . . .

زندانی نیستم ، بیمارستان نیستم ، خانه نشین نیستم ،

                                                                    پس زنده ام هنوز . . . !

حالا برو می خواهم بخوابم ، می خواهم به خوبی همین شب و روز همیشه بیندیشم .

ما زنده ائیم ،

   هنوز صبح ها خسته از خواب بر می خیزیم ، شب ها خسته به خانه بر می گردیم ، کسی به ما نمی گوید دست و رویت را کجا شسته ای . . . کسی به ما نمی گوید اسمت چیست . . . کسی از ما نمی پرسد شماره ی کفش همسایه ات چند است . . .

                                                                 اصلا چرا زنده ای هنوز . . . !

کسی کاری به کلمات مخفی ما ندارد . ما خوش بخت هستیم دوست من  .  .  .

  ــــــ  حالا برو می خواهم بخوابم . ، فقط بخوابم ، خواب   .   .   .

آخرین نامه از مزرعه ی حیوانات ان شا الله . . .   

به زبان شما آدمیزادها .،سلام علیکم و حالتان چطور است.؟

جناب سر دبیر چطورید ؟ تعریف شمارا از اهالی مزرعه خیلی شنیدم . گاوها و خرها هر جا می نشینند ذکر خیر شما را می گویند . آنها گفته اند که شما حرف دلشان را به انسان ها منتقل کرده ائید و ما را هم تشویق کردند اگر ناراحتی یا درد دلی داریم برای شما نامه بنویسم و این شد که اینجانب خروس به همراه اهل و عیال تصمیم گرفتیم این نامه را برایتان بنویسم .

اول از خودم بگویم . من یک خروس زیبا با پر و بالهای رنگی و پر پوش و تاجی زیباتر از شعله های آتش هستم . موقع راه رفتن سرم را بالا می دهم و سینه ام را جلو می دهم و چنان با ابهت راه می روم که جوجه ها که هیچ مرغ ها هم از ترسشان پر به بدنشان سیخ می شود . چنان با صلابت این 5 عیال و 15 بچه را اداره می کنم که هیچ کدامشان جرئت جیک زدن و قدقد کردن بیخود را ندارند . زن هایم مثل پروانه دور و برم می گردند تا به حال یاد ندارم که یک کدامشان جرئت کرده باشند به من نوک بزند . چنان رام و سر به راهند و از من حساب می برند که هر حیوانی حظ می برد .

اما خاک بر سر این عباسقلی و داداش پخمه اش کنم . ! آبروی هر چه موجود نر را برده اند . ! لابد می پرسید چرا ؟ برایتان بگویم  : این عباسقلی به سن جد من رسیده اما هنوز نتوانسته یک عیال برای خودش گیرد بیاورد ، اصلا هیچ مرغی ببخشید هیچ دختری حاضر نمی شود زن این چلمنگ شود . جوجه های من از او با عرضه ترند ، حداقل اینکه من به بچه هایم یاد داده ام که خودشان دانه و حشره پیدا کنند و شکمشان را سیر کنند . اما ، این پسر کنده هنوز جیره خور آقا جانش است . خوب زشت نیست ؟ ! والا من جلوی جوجه هایم خجالت می کشم .

برادر بزرگش که بدتر . خیر سرش فقط یک زن دارد و یک بچه جوجه که از پس آنها هم بر نمی آید . زنش که واسه زن های من بد آموزی دارد . من دعا می کنم که هیچ وقت اینجا نیاید که مبادا اهل لانه ازش رفتارهای بد یاد بگیرند و نوکشان نسبت به من دراز شود . آخر یکی نیست بگوید مرد حیا نمی کنی که زنت سرت  جیغ و داد می کند و آن فسقل بچه ات مثل خر تو را رام خودش کرده . مرد هم مردهای قدیم . . . ! پدرم از پدرش و او هم ازپدرش تعریف می کند که آن وقت ها وقتی حاجی به خانه می آمد ، خانم جان تا جلوی در می آمد استقبالش ، عبا و چوب دستش را می گرفت و گیوه هایش را راست می کرد . آب می ریخت روی دست حاجی  و کلی قربان ، صدقه اش می رفت  و بعد سفره ی رنگین و خوش عطر و بو جلوی آقای خانه پهن می کرد و تا آقا و بعد خانم جان  دست به سفره نمی بردند ، بچه ها جرئت نمی کردند لقمه بر دارند . اما حالا بیا و ببین عروس ، سفره که جلو شوهرش پهن نمی کند که هیچ ، یک لیوان آب هم دستش نمی دهد . من وقتی این صحنه ها را می بینم سریع با یک قوقولی زن ها و بچه هایم را می فرستم پشت خانه که این چیزها را نبینند .

دیگر برایت چه بگویم پسر جان . من پرنده ی خوش صدائی هستم . سحر ها آواز می خوانم تا اهل خانه را برای نماز صبح و شروع کار روزانه بیدار کنم . اما ، این عباسقلی و گل بهار تن پرور به من می گویند خروس بی محل . ! ! ! یکی نیست بگوید من بی محلم که صبح موقع کار و تلاش آواز خوانی می کنم یا شما که تا بوق سگ بیدارید و مشغول سر و صدا و بوق و بکوب و آوازهای گوش خراش ؟ بعد هم تا لنگ ظهر می خوابید ! ...>>>>>> >> ((( البته بیچاره سگ اگر تا نصف شب بیدار است به خاطر پاسبانی است نه مطربی )))  بی محل شما آدمیزادها هستید .

هی . . . ! ! ! یاد مردان گذشته بخیر که به صدای ما بیدار می شدند و می آمدند از حوض حیاط وضو می گرفتند و قرآن و نماز می خواندند و از صدای لطیف قرآن خواندنشان کم کم تک تک اعضای خانواده بیدار می شدند و بعد هم ناشتائی می خوردند و هر کس می رفت سراغ کار خودش .

آقای سر دبیر دیگر این قلبم طاقت ندارد . ما خروس ها که از اول جنگی نبودیم ، این چیزها را که دیدیم دیگر اعصاب برایمان نماند و جنگی شدیم . بهتر است بیشتر از این حرف نزنم .

      از جانب من و خانواده ی بزرگم  ________________>> خدانگهدار

                                              خلقت زن

     کیم من ، دردمندی ، نا توانی

                                            اسیری ، خسته ای ، افسرده جانی

      تذروی آشیان بر باد رفته

                                           بدام افتاده ای ، از یاد رفته

      دلم بیمار و لب خاموش و رخ زرد

                                            همه سوز و همه داغ و همه درد

      بود آسان علاج درد بیمار

                                   چو دل بیمار شد ، مشکل شود کار

      نه دمسازی ، که با وی راز گویم

                                         نه یاری ، تا غم دل باز گویم

      در این محفل چو من حسرت کشی نیست

                                         بسوز سینه ی من ، آتشی نیست

     الهی  در کمند زن نیفتی

                                        و گر افتی ، به روز من نیفتی

      میان بر بسته چون خونخواره دشمن

                                        دل آزاری ، به آزار دل من

     دلم از خوی او ، دمساز درد است

                                       زن بد خو ، بلای جان مرد است

     زنان چون آتشند از تند خوئی

                                       زن و آتش ، ز یک جنسند گوئی

     نه تنها نامراد آن دل شکن باد

                                که نفرین خدا بر هر چه زن باد 

     نباشد در مقام حیله و فن

                                       کم از نا پارسا زن ، پارسا زن

     زنان در مکر و حیلت گونه گونند

                                       زیانند و فریبند و فسونند  

      چو زن یار کسان شد ، مار ازو به

                                چو تر دامن بود گل خار از او به

      حذر کن ، زان بت نسرین بر و دوش

                                      که هر دم با کسی گردد هم آغوش

     منه در محفل عشرت ، چراغی

                               کزو پروانه ای گیرد سراغی

     میفشان دانه ، در راه تذروی

                              که ماوا گیرد از سروی به سروی

     وفاداری مجوی از زن ، که بی جاست

                                   کزین بر بط نخیزد نغمه ی راست

     درون کعبه ، شوق دیر دارد

                                   سری با تو ، سری با غیر دارد

            *          *          *           *           *

           ادامه ی مطلب رو بزنید و شعرو بخونید ،تا ببینید شاعر

            این شعر ،یعنی استاد محمد حسن رهی معیری 

                       چه شعری در مورد زنها سروده .

                      یادتون نره ه ه ه   . . .    

           ـــــــــــــــــــــــــــــ  ادامه ی مطلب یادت نره 

  ((( از حسنک کجایی تا چوپان دروغگو  در کتاب های درسی امروز  )))

فصل اول :    

ـــــ  شب شده بود ، اما حسنک به خانه نیامده بود  .حسنک مدتهای زیادی است که به خانه نمی آید     او به شهر رفته و در آنجاشلوار جین و تی شرت های رنگی به تن می کند  . او هر روز صبح به جای غذا دادن به حیوانات ،جلو آینه به موهای خود ژل می زند . مو های حسنک دیگر مثل پشم گوسفند نیست ،چون او به موهای خود گلت می زند .

  فصل دوم : 

ـــــ دیروز که حسنک با کبری چت می کرد   ،کبری گفت که   تصمیم بزرگی گرفته است . کبری تصمیم داشت حسنک را رها کند  و دیگر با او چت نکند ، چون او با پتروس چت می کرد . پتروس همیشه پای کامپیوترش نشسته و چت می کند . روزی پتروس دیدکه سد سوراخ شده ،اما انگشت او درد می کرد ، چون زیاد چت کرده بود . او نمی دانست که سد تا چند لحظه دیگر می شکند و از این رو در حال چت کردن غرق شد .  

 فصل سوم : 

ــــ برای مراسم دفن او ، کبری تصمیم گرفت با قطار به آن سرزمین برود ، اما کوه روی ریل ریزش کرده بود . ریز علی دید که کوه ریزش کرده اما حوصله نداشت  . ریز علی سردش بود و دلش نمی خواست لباسش را در آورد . ریز علی چراغ قوه داشت ، اما حوصله ی درد سر نداشت .قطار به سنگ ها بر خورد کرد     و منفجر شد   . کبری و مسافران قطار مردند   . اما ریز علی بدون توجه به خانه رفت .

 فصل چهارم : 

ــــ خانه مثل همیشه سوت و کور بود . الان چند سالی است که کوکب خانم همسر ریز علی مهمان نا خوانده  ندارد . او حتی مهمان خوانده هم ندارد .او حوصله ی مهمان ندارد  . او پول     نداردشکم مهمان ها را سیر کند . او در خانه تخم مرغ و پنیر دارد ، اما گوشت ندارد . او آخرین بار که گوشت قرمز خرید ، چوپان دروغگو به او گوشت خر فروخت   ،اما او از چوپان دروغگو گله ندارد ، چون دنیای ما خیلی چوپان دروغگو دارد .

 نتیجه :    

به همین دلیل است که دیگر در کتاب های دبستان آن داستان های قشنگ وجود ندارد .