بیست قدم مانده تا بهار

                            مادرم    

                            مثل پرنده ای خسته

                           دل شکسته 

                           بال زد و رفت 

                                   *

                          بیست قدم مانده تا بهار

                          مادرم  که ((خدا مرگم بده ))

                          از زبانش نمی افتاد ،

                          ناگهان خدا مرگش داد و

                          از زبان و زمان افتاد

                       *

                              مادرم 

                         که همیشه موقع خداحافظی گریه  می کرد

                         که همیشه از دوری و تنهایی ناله می کرد

                         ناگهان بی گریه و گله و شکایت

                         بقچه ی سفر را بست و رفت 

                       *

                             مادرم 

                         بیست قدم مانده تا بهار

                         در صبحی زود بیدار شد

                         پیش از آن که کسی سنگش بزند

                         مثل پرنده ای رها

                         از اتاق به ایوان

                         از ایوان به درخت

                                   و از درخت

                        به لکه های سفید ابر پرید 

                     *

                        آه   .    .     .

                       و حالا لباس آبی آسمان

                       بوی تو را می دهد

                                   باران از سینه ی تومی نوشد

                       تا درخت را شاعر کند

                       و باغچه را طاهر کند  .