.      .      .

گل به گل ، سنگ به سنگ این دشت           

یادگاران تواند

رفته ائی   اینک و هر سبزه و سنگ     

در تمام در و دشت  

سوگواران تواند .

در دلم آرزوی آمدنت می میرد     

رفته ائی اینک ، اما آیا        

باز بر می گردی ؟

چه تمنای محالی دارم             

خنده ام می گیرد !

 .     .     .

و چه رویاهائی !             

که تبه گشت و گذشت            

و چه پیوند صمیمیتها ،

که به آسانی یک رشته گسست            

چه امیدی ، چه امید ؟

چه نهالی که نشاندم من و بی بر گردید       

دل من می سوزد ،      

که قناریها را پر بستند

که پر پاک پرستوها را بشکستند       

و کبوتر ها را  

ــــ آه ، کبوترها را .  .  .

و چه امید عظیمی به عبث انجامید  

 .        .       .

در میان من و تو فاصله هاست                       

گاه می اندیشم ، 

ـــ می توانی تو به لبخندی    این فاصله را بر داری

تو توانائی بخشش داری 

دستهای تو توانائی آن را دارد.، 

ـــ که مرا ،     

زندگانی بخشد

چشمهای تو به من می بخشد .  

شور عشق و مستی         

و تو چون مصرع شعری زیبا ،

سطر بر جسته ائی از زندگی من هستی

 .     .      .

من به بی سامانی ،       

باد را می مانم        

من به سرگردانی ،         

ابر را می مانم

من به آراستگی خندیدم       

من ژولیده به آراستگی خندیدم     

 ـــ سنگ طفلی ، اما ،

خواب نوشین کبوتر ها را در لانه می آشفت        

قصه بی سر و سامانی من ،

باد با برگ می گفت     

باد با من می گفت :     

چه تهیدستی مرد !          

ابر باور می کرد

 .       .      .

من در آئینه رخ خود دیدم      

و به تو حق دادم           

آه می بینم ، می بینم

تو به اندازه تنهائی من خوشبختی       

من به اندازه زیبائی تو غمگینم

 .       .      .

 بی تو در می یابم ،    

چون چناران کهن     

از درون تلخی واریزم را

کاهش جان من این شعر من است        

آرزو می کردم ،     

که تو خواننده شعرم باشی

ــــ راستی شعر مرا می خوانی ؟ ـــــــ          

نه، دریغا، هرگز،

باورم نیست که خواننده شعرم باشی   

ــــــ کاشکی شعر مرا می خواندی! ـــــ

 .      .      .

گاه می اندیشم ،         

خبر مرگ مرا با تو چه کس می گوید؟   

آن زمان که خبر مرگ مرا

از کسی می شنوی ، روی تو را             

کاشکی می دیدم       

شانه بالا زدنت را ،

ـــــــ بی قید                         

و تکان دادن دستت که ،        

ـــــــ مهم نیست زیاد             

و تکان دادن سر را که،

ــــــ عجیب! عاقبت مرد؟       

ـــــ افسوس!    

ـــــــ کاشکی می دیدم ! 

من به خود می گویم :

                  (( چه کسی باور کرد      

                              جنگل جان مرا              

                                        آتش عشق تو خاکستر کرد ؟ ))

 .      .      .

 با من اکنون چه نشستنها ، خاموشی ها  ،            

با تو اکنون چه فراموشیهاست

چه کسی می خواهد                         

من و تو ما نشویم       

خانه اش ویران باد !

من اگر ما نشوم ، تنهایم            

تو اگر ما نشوی ،    

____ خویشتنی

از کجا که من و تو              

شور یک پارچگی را در شرق             

باز بر پا نکنیم

از کجا که من و تو      

مشت رسوایان را وا نکنیم    

من اگر بر خیزم                  

تو اگر بر خیزی               

همه بر می خیزند

من اگر بنشینم            

تو اگر بنشینی   

چه کسی بر خیزد ؟

چه کسی با دشمن بستیزد ؟       

چه کسی      

 پنجه در پنجه هر دشمن دون        

___ آویزد

دشتها نام تو را می گویند      

کوهها شعر مرا می خوانند

کوه باید شد و ماند ،      

رود باید شد و رفت ،       

دشت باید شد و خواند

در من این جلوه اندوه ز چیست ؟      

در تو این قصه پرهیز ـــ که چه ؟

در من این شعله عصیان نیاز ،           

در تو دمسردی پائیز  ـــــ که چه ؟

حرف را باید زد !        

درد را باید گفت !          

سخن از مهر من و جور تو نیست .

سخن از  متلاشی شدن دوستی است ،  

و عبث بودن پندار سرور آور مهر

.      .      .

سینه ام آئینه ایست ،           

با غباری از غم .       

 تو به لبخندی از این آئینه بزدای غبار

 .     .      .

من چه می گویم ، آه  .  .  .         

             با تو اکنون چه فراموشیها .،

               با من اکنون چه نشستنها ، خاموشیهاست .

                     تو مپندار که خاموشی من ،

                          هست برهان فراموشی من

                                   من اگر برخیزم

                                          تو اگر برخیزی 

                                                 همه بر میخیزند  .